من سبوی داغ غصّه را

ذره ذره آب می شوم

بشنو این سرود و قصّه را

عالم اگر چه وارث پیغمران بود   
یک حرف دفترت به دو لقمان نمی دهم

در خاطر دیوار خانه  
برانتظار دیده قابند

چو دشت لاله وجودت پر از شراره عشق
چو شعله سرکش و بی استخاره می آیی

شعرت امید رویش فصلی ز زندگیست
در باغ ما امید دل هر جوانه ای

بیان روشن یک درد است خطوط مبهم پیشانی        
 نوشته دست قضا غم را در این صحیفه پنهانی 

به نعش من تو بیا ای گل نماز عاطفه برپا کن          
در این هوای غبار آلود شدم چو آینه قربانی

                                       عرفان افسرده

من و باغ عرفان افسرده ام                           گلستان گلهای پژمرده ام

 من و یک جهان آرزوهای پیر                       من و دشت این سینه مرده ام